De Krimpkeuken

Tijdens mijn eerste levens jaren en de eerste stappen naar meer evaring en meer verstand, woonde ik met mijn ouders , broer en zus op de Heerlerbaan. Het was een kleine mooie gemeenschap waar iedereen elkaar hielp. Had je iets nodig ging je naar de buren. Mijn moeder verdiende in die tijd wat bij met het verstellen en naaien van kleding. Diverse mensen kwamen over de vloer, de familie Dubbeling bijvoorbeeld en zo waren er meer. Allemaal mensen met ieder hun eigen verhaal. Mijn moeder had altijd tijd voor dat verhaal en luisterde naar wat men op het hart had. Altijd even betrokken.

Ons huis was klein en we hadden een “krimpkeuken” piepklein, met een aanrecht, een gasfornuis, een ijskast en een smal kacheltje. Verder stond er een tafel, 2 keuken stoelen en een keukenkrukje met 3 poten die vastgezet waren aan de onderkant van een vierkant plankje.

Tijdens het eten zaten Truus, mijn zus en ik aan de keukentafel op een stoel en mijn moeder op het krukje. Echter de schroef van het krukje zat met regelmaat los en dan klapte mijn moeder met kruk en al om en viel exact tussen het aanrecht en het smalle kacheltje. We bulderden dan van het lachen. Het blijft een bijzonder gezicht, je moeder, benen in de lucht en krulspelden in. Ik denk er vaak nog met plezier aan terug. Later werd de keuken afgebroken en werd het een half open keuken waardoor de keuken wat groter werd. Maar wij vonden onze “krimpkeuken” het allerleukste. Bijzonder is dat uit dat kleine keukentje de meest fantastische gerechten op de tafel werden gezet.

Nog steeds wordt je neus geprikkeld met de geuren van heerlijk eten als je de keuken van mijn ouders binnenkomt. Mijn ouders zijn 89 en 88 jaar, gezond en wonen nog steeds zelfstandig samen op het zelfde adres. Het maak niet uit welke dag, als je er binnenkomt is er altijd te eten en genoeg voor iedereen. Mijn ouders hebben ons dit mee gegeven, want of het nu bij mijn zus of broer is of hun kinderen, je kunt overal bij onze familie binnenkomen, je bent welkom en er is altijd wat te eten. Heerlijk dat ik deze opvoeding heb mogen krijgen. Het maakt ons gezin rijk.

Pap en Mam bedankt

  • Truus

    Mooi beschreven Leo en helemaal waar, het verhaal van het krukje is menigmaal vertelt op feestjes en inderdaad vertelt hoe warm en hartelijk ons gezin was en waar veel kon voor die tijd. Heb me altijd hierin bevoorrecht gevoeld. Dikke kus en knuffel van je allerliefste zusje Truus.